آیا مرگ پایان مطلق زندگی است؟ شاید نه! دانشمندان اخیراً با ساخت موجودات زندهی کوچکی به نام «زنوبوت» از سلولهای قورباغه، به کشفی حیرتانگیز رسیدهاند: این سلولها حتی پس از مرگ ارگانیزم اصلی، شروع به سازماندهی مجدد میکنند، حرکت میکنند، خود را ترمیم میکنند و به شکلی عجیب، دوباره فعال میشوند. این رفتار خارقالعاده باعث شده دانشمندان از “حالت سوم زندگی” سخن بگویند — چیزی میان مرگ و حیات!
در دل این پدیده، نظریهای جسورانه مطرح میشود: شاید سلولهای ما برخلاف تصور رایج، فقط ماشینهای بیجان بیوشیمیایی نیستند، بلکه نوعی آگاهی ابتدایی دارند. دکتر ویلیام میلر در نظریهی خود میگوید سلولها میتوانند اطلاعات را دریافت و پردازش کنند، تصمیم بگیرند، و حتی همکاری هدفمند داشته باشند. اگر این درست باشد، شاید مرگ بدن پایان آگاهی سلولها نباشد — بلکه آغازی برای شکلی دیگر از سازمانیافتگی و “حیات جدید” است.
اگر روزی ثابت شود که سلولها واقعاً نوعی آگاهی پایه دارند و حتی پس از مرگ بدن میتوانند به حیات نیمهمستقل خود ادامه دهند، آنگاه باید تعریفمان از مرگ، آگاهی و حتی خودِ زندگی را بازنویسی کنیم. شاید در آینده، به جای خاموش کردن دستگاههای حیاتی، به بازسازی آگاهانه سلولهای مرده فکر کنیم — و حیات، دیگر تنها دو حالت نداشته باشد، بلکه سهگانهای پیچیده، عمیق و شگفتانگیز باشد!
منبع 👇
عنوان مقاله: Unraveling the Enigma of Organismal Death: Insights, Implications, and Unexplored Frontiers
نویسندگان: Peter A. Noble, Alexander E. Pozhitkov و همکاران
ژورنال: Physiology (Bethesda) | سال انتشار: April 2024 (مجله شماره ۳۹:۳۱۳–۳۲۳)
DOI: 10.1152/physiol.00004.2024
PMID: 38624244
PMCID: PMC11460531 (دسترسی آزاد از سپتامبر
