فیلم “صددام” که در جشنواره فیلم فجر امسال به نمایش درآمد، داستانی حول محور صلاح، بدل صدام حسین، روایت می‌کند که درگیر مأموریتی غیرمنتظره در عراق می‌شود. این داستان با پیوند احساسی و طنزآمیز نامزد صلاح، که سال‌هاست در تهران زندگی می‌کند، به جذابیت‌های داستان افزوده است. با این حال، این فیلم در جذب مخاطب با انتقادهایی روبه‌رو شد.

کارگردانی “صددام” بر عهده پدرام پورامیری است. این اثر نخستین تجربه انفرادی پورامینی در جایگاه کارگردانی است اما با وجود تجربه‌های مشترک قبلی او در سینما، در این اثر به‌نظر می‌رسد که نتوانسته است به خوبی از پتانسیل‌های خود استفاده کند. یکی از بزرگ‌ترین مشکلات این فیلم نداشتن انسجام در روایت است. داستان به‌طرز عجیبی پراکنده و گاهی گیج‌کننده به نظر می‌رسد. شخصیت‌ها به خوبی توسعه نیافته‌اند و انگیزه‌های آن‌ها به وضوح مشخص نیست. این مسئله باعث می‌شود که تماشاگر نتواند با آن‌ها ارتباط برقرار کند و در نتیجه، سرمایه‌گذاری عاطفی روی داستان از بین می‌رود.

جالب است که با وجود نام “صددام”، فیلم به زندگی شخص صدام حسین نمی‌پردازد و بیشتر به مسائلی همچون هویت فردی و اجتماعی شخصیت صلاح می‌پردازد. در این میان، فیلمساز به‌جای تمرکز بر یک روایت مشخص، در تلاش است تا به موضوعات گسترده‌تری بپردازد که این خود می‌تواند به تشتت داستانی منجر شود.

رضا عطاران در نقش صلاح، بدل صدام، به ایفای نقش پرداخته است. بازی او در این فیلم با توجه به تجربه‌های قبلی‌اش در عرصه کمدی و درام، به‌طور کلی قابل قبول است.

 “صددام” نشان‌دهنده چالش‌های موجود در سینمای ایران در مواجهه با موضوعات پیچیده اجتماعی است و به نظر می‌رسد که نیاز به بازنگری و بهبود دارد تا بتواند به یک اثر مؤثر و ماندگار تبدیل شود.

قاسمی/مشرق